plaatje-blog-Inge.png

Tijd

Beste mensen,

Hoe onwerkelijk is ons leven geworden, zo realiseerde ik me vanochtend weer. Amper thuis vertrokken word ik deze dagen door waarschuwingsborden gemaand om stapvoets te rijden. De reden: overstekende padden. Twee keer per dag, bij zonsopgang en zonsondergang, trekken ze van het ene naar het andere bosje. Tergend langzaam. De wereld staat in brand. Stress en angst regeren. Maar de pad heeft geen haast.

Het voelt surrealistisch. Amper twee weken geleden, op 12 maart, kondigde de overheid de eerste maatregelen aan om het Coronavirus in te dammen. Het was de dag dat mijn zoon 21 werd. Ik heb hem niet eens een knuffel gegeven omdat we dat beter even niet meer kunnen doen. Het begrip tijd heeft een compleet andere lading gekregen. De wereld ligt overhoop, er is de afgelopen dagen zo bizar veel gebeurd. Zoveel verdriet. Zoveel zorgen. Maar ook zoveel energie die nu loskomt. Ik zie het allemaal terug in het ziekenhuis. Zelden is de druk zo hoog geweest en komen de emoties zo dicht aan de oppervlakte als nu. Er komen steeds meer coronapatiënten naar onze Spoedeisende Hulp. Mensen die ernstig ziek zijn. Om verdere verspreiding van het virus te voorkomen, mag hun familie niet het ziekenhuis in. Vreselijk. Mijn gedachten gaan uit naar al die mensen die nu thuis vol spanning zitten te wachten op een telefoontje. Hopelijk krijgt u positief nieuws te horen.

Aanstaande zondag gaat de zomertijd in en zetten we de klok een uur vooruit. Ik weet niet hoe het met u zit, maar het liefst zou ik de wijzers vier maanden vooruit willen draaien zodat deze ellende voorbij is.

Het komt voor mij allemaal samen in die dagelijkse paddentrek. We willen zó graag verder met ons leven, maar tegelijkertijd moeten we wachten en rijgen de uren zich aaneen. De tijd is op dit moment onze grootste vijand.

Gelukkig is er ook een ander spreekwoord dat zegt: de tijd heelt alle wonden. En zo ís het ook. De geschiedenis leert dat elke crisis een keer ophoudt, er schijnt altijd licht aan het einde van de tunnel. We zitten nu in het oog van de orkaan. Er is maar één manier om het schip uit de storm te loodsen en dat is: volhouden. Dat geldt voor iedereen. Voor de hulpverleners die nu op het dek staan om Corona te bestrijden. Maar ook voor al die mensen thuis die de 1,5 meter-regel trouw opvolgen en er voor zorgen dat het virus zich niet verder kan verspreiden. Als we met z’n allen de rust blijven bewaren en goed voor elkaar blijven zorgen, dan komen we hieruit. Dan gaan we samen de scherven oprapen en opnieuw beginnen. Ik kan niet wachten tot het zover is.

 

Eerdere blogs

Beste mensen,

Toen ik vannacht wakker werd, dwaalden mijn gedachten af naar afgelopen zomer. Onderweg naar mijn vakantiebestemming zag ik de film Five Feet Apart, een hartverscheurend drama dat een blijvende indruk op me achterliet. De film vertelt het verhaal van Stella en Will, twee jonge mensen die lijden aan cystic fribrosis, ook wel taaislijmziekte genoemd. Ze raken intens verliefd op elkaar, maar mogen elkaar niet aanraken. Hun ziekte maakt hen zo kwetsbaar dat de geringste aanraking fatale gevolgen kan hebben. Minimaal anderhalve meter moet de afstand tussen hen zijn. Five feet apart. Precies de lengte van de houten stok die Stella en Will in de film met elkaar verbindt en op afstand houdt.

Wie had gedacht dat dit scenario ooit werkelijkheid zou worden! Het is echt zo: dít is de wereld waarin we nu leven. En als we met z’n allen niet alerter worden, dan is deze nachtmerrie nog lang niet voorbij. Ik blijf het maar zeggen, Houd afstand van elkaar. Doen we dat niet, dan worden veel te veel mensen tegelijkertijd ziek en kunnen de ziekenhuizen de acute zorg voor Coronapatiënten niet meer aan. Ook SJG Weert niet.

Ik merk dat de lontjes in het ziekenhuis wat korter worden. Het is niet meer dan logisch, dat kan niet anders in een periode als deze waarin het uithoudingsvermogen en de mentale weerbaarheid van ons zorgpersoneel zo zwaar op de proef worden gesteld. Onze medewerkers gaan dag en nacht door het vuur voor hun patiënten. En voor elkaar. Voor en achter de schermen is de afgelopen dagen met man en macht gewerkt om het ziekenhuis ‘Coronaproof’ te maken, voor zover mogelijk. In twee weken tijd is het ziekenhuis volledig getransformeerd. Ongekend wat er in zo’n korte tijd allemaal is geregeld. We hebben de acute zorg opnieuw georganiseerd en opgeschaald. Achter de Spoedeisende Hulp staan nu speciale, medische units en tenten voor de eerste acute opvang en de triage, de scheiding van Coronapatiënten en mensen met andere medische aandoeningen. We zetten alles op alles om verdere verspreiding van het virus te voorkomen.

Naast het ziekenhuis, in gebouw 2, hebben vrijwilligers 22 kamers ingericht waar medewerkers kunnen slapen wanneer ze ’s nachts paraat moeten staan. 24 uur per dag, 7 dagen in de week is ons SJG-team in touw. Het goede nieuws is dat we op dit moment nog genoeg capaciteit hebben. We kunnen de toestroom aan. Maar ik ben realistisch genoeg om te beseffen dat over een paar dagen of zelfs een paar uur alles anders kan zijn. En dat er een moment komt waarop de ambulance Coronapatiënten naar intensive cares elders in het land moet brengen omdat er in SJG Weert simpelweg geen bedden meer vrij zijn. Of omdat er geen verpleegkundigen en artsen zijn die voor de mensen kunnen zorgen. Dat stelt ons weer voor nieuwe uitdagingen. Immers, welke intensivist stuur je mee in de wetenschap dat je je eigen IC-specialist op de afdeling onder geen beding kunt missen? Hoe leggen we dat uit aan zieke patiënten die zich bij het ziekenhuis melden? Aan hun bezorgde partners of hun kinderen? Als  het ziekenhuis hen niets meer kan bieden, wie dan wel? Aan welk lot worden deze mensen overgelaten?

Zo zijn er deze dagen veel vragen en loopt de frustratie ook bij mij wel eens hoog op. Hoe kan het dat we in deze situatie zijn beland? Regionaal bestaan er  op dit moment grote verschillen in het aantal zieke patiënten, maar vooral ook in beschikbare middelen. Waarom is niet eerder de centrale regie gepakt om regio’s waar het water aan de lippen staat te ontlasten. Om belemmeringen voor de overplaatsing van IC-patiënten weg te nemen en beschikbare beschermingsmiddelen landelijk te verdelen. Hoe bestaat het dat er in deze crisistijd nog altijd een tekort is aan mondkapjes? Wanneer komen die beloofde beschermingsmiddelen? En mocht het zover komen dat de voorraad binnenkort écht is uitgeput: wat betekent dat voor patiënten en medewerkers?

Het zijn onmogelijke, ethische dilemma’s. Dit doet pijn, hier lig ik ’s nachts wakker van. We willen geen van allen dat SJG Weert iemand in de steek moet laten. Dat is uit den boze, we zijn er om zieke mensen te helpen. Dat doen we al meer dan 150 jaar, dat zit in ons DNA. Maar ik weet ook dat het moment in zicht komt dat we die belofte aan onszelf, aan elkaar, maar vooral aan onze patiënten misschien niet meer kunnen waarmaken. 

Om dat moment voor te zijn, vraag ik u met klem om voor elkaar en voor onze medewerkers te zorgen. Het allergrootste plezier dat u hen en mij kunt doen, is afstand bewaren. Ik vraag het nogmaals en ik blijf het vragen. Ook als u in uw directe omgeving (nog) niet met Corona te maken heeft gehad: blijf bij elkaar uit de buurt. Houd minimaal anderhalve meter afstand. Ik begrijp dat het tegen de natuur ingaat, maar geloof me: het moet.

Zoals gezegd: fictie is realiteit geworden. Wie deze dagen naar buiten gaat, zou eigenlijk net als Stella en Will een anderhalve meter lange stok moeten meenemen. Zo wordt de boodschap voor iedereen zichtbaar. Five Feet Apart is geen onschuldige filmtitel, het is een zaak van leven of dood.

Bericht van het front

Beste mensen,

Het is nauwelijks in woorden uit te drukken. De opgave waar onze medewerkers voor staan. Hun weerbaarheid die grenzeloos lijkt en diepe bewondering afdwingt.

Het is een surrealistisch beeld. De poliklinieken zijn dicht, de gangen uitgestorven. Werkroosters bestaan niet meer. Onze artsen en verpleegkundigen zijn van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat bezig om de zorg anders te organiseren en zich voor te bereiden op de stroom coronapatiënten die de komende dagen en weken naar SJG Weert komt. De schoonmaakploeg slaapt nu zelfs in het ziekenhuis. Diep respect verdienen ook déze mensen die dag en nacht in de weer zijn om kamers waar mogelijk besmette patiënten zijn geweest te desinfecteren. Positief geteste patiënten, die elkaar niet meer kunnen besmetten, worden nu op de vierde etage opgenomen. Ruim tien mensen liggen er nu op deze speciaal ingerichte afdeling, maar dat gaan er veel meer worden. Hoeveel precies weet nog niemand.  

Dit is de situatie waar we nu mee dealen. Alles is anders geworden in het ziekenhuis. Normale protocollen bestaan niet meer. Maatregelen die gisteren misschien nog overdreven leken, blijken vandaag bittere noodzaak en kunnen morgen zelfs weer achterhaald zijn. Een paar weken geleden hebben we alle poliklinieken voorzien van zeeppompjes waar patiënten en bezoekers hun handen konden desinfecteren. Gewoon om het zekere voor het onzekere te nemen. Inmiddels zijn alle poli’s gesloten en hebben we de planbare zorg uitgesteld. Zo snel gaat het dus.

Het grootste probleem op dit moment is het tekort aan mondmaskers. Het tekort is zo nijpend dat we op het punt dreigen te geraken dat we artsen en verpleegkundigen moeten vragen of ze ook zonder bescherming hun werk willen doen. Vreselijk. Mondmaskers worden in China geproduceerd, maar omdat de hele wereld op slot zit, komen ze niet aan op de plekken waar ze nu verschrikkelijk hard nodig zijn. We proberen nu een apparaat aan te schaffen dat gebruikte maskers twee keer kan steriliseren. Maar ook dat gaat niet zomaar. Er zijn wel dertig ziekenhuizen die hier gebruik van willen maken. Om onze medewerkers toch te blijven beschermen tegen het Coronavirus zijn collega’s gisteren zelf de boer opgegaan. Ze hebben mondmaskers opgevraagd bij bijvoorbeeld agrariërs, kaakchirurgen en asbesthandelaren. Elk masker dat beschikbaar komt, is er een. Zo voorkomen we dat medewerkers zelf besmet raken en hun werk niet meer kunnen doen.

En toch….
Tussen alle donkere wolken die boven ons hangen en nog onze kant uitkomen, schijnt zo nu dan en de zon. De hele regio leeft mee. Boeren, bouwbedrijven en tandartsen brengen mondmaskers en plastic wegwerpjassen. De Ronde tafel verzorgt samen met horecaondernemers maaltijden voor onze medewerkers. En last but not least: al ruim 150 mensen hebben gereageerd op onze klemmende oproep om te komen helpen in het ziekenhuis of de verpleeghuizen van Land van Horne. Daar word ik stil van. De komende dagen bekijken we wie we waar en wanneer kunnen inzetten. Nu kunnen we het nog af met ons eigen personeel, maar dat er verse zorgkrachten nodig zullen zijn staat vast. We staan pas aan de vooravond van de coronacrisis, het aantal zieke patiënten gaat de komende dagen toenemen en onze artsen en verpleegkundigen werken nu al de klok rond.  

Afgelopen dinsdagavond kreeg ook ik het even te kwaad toen er om 20.00 uur vanuit heel Nederland een klaterend applaus neerdaalde op alle medewerkers in de zorg. Geloof me maar als ik zeg dat er ook in SJG Weert de nodige tranen zijn gelaten. Je wilt niet weten wat deze massale blijk van waardering met onze mensen doet. Hoeveel kracht en energie onze mensen hiervan krijgen. Zij staan aan het front, zij voeren deze oorlog. Zij zijn onze helden.   

Beste mensen,

Met pijn in het hart moet ik u meedelen dat er tot nader order géén bezoek meer is toegestaan in SJG Weert. Met deze ingrijpende maatregel, die maandag 16 maart om 18.00 uur van kracht is geworden, willen we verdere verspreiding van het coronavirus in ons ziekenhuis voorkomen. Voor zieke kinderen en patiënten die stervende of ernstig verward zijn, maken we vanzelfsprekend een uitzondering. Zij mogen nog bezoek ontvangen, onder strikte voorwaarden en in overleg met de dienstdoende arts of verpleegkundige.

Geloof me: het is vreselijk om besluiten als deze te moeten nemen. Van oudsher zijn we een ziekenhuis waarin de patiënt op de eerste plaats mens is. We begrijpen als geen ander dat je juist in tijden van ziekte behoefte hebt aan persoonlijk contact met de mensen die het dichtst bij je staan. En al helemaal in deze dagen van extreme onrust en bezorgdheid. Dat is dan ook de reden waarom we het bezoekverbod om 18.00 uur hebben laten ingaan. We wilden mensen maandag nog de kans geven om rustig afscheid van elkaar te nemen. Gelukkig bieden de communicatiemiddelen van deze tijd de mogelijkheid om in contact te blijven.

Het bezoekverbod is slechts een van de vele maatregelen die we nemen om het coronavirus op afstand te houden. Álle niet acute en uitstelbare zorg - zowel de geplande operaties als de geplande afspraken op onze poliklinieken - worden tot nader order uitgesteld. De behandelend specialist beslist wat uitstelbaar is. De IC-capaciteit wordt verdubbeld. Verder is ons restaurant gesloten en werken medewerkers die thuis kúnnen werken thuis. Omdat het aantal coronabesmettingen snel toeneemt en verspreiding van het virus in hoge mate onvoorspelbaar blijkt, is opperste paraatheid geboden. We bereiden ons voor op een grote toestroom van patiënten. Om corona buiten de deur te houden, gaan we op het ziekenhuisterrein speciale tenten plaatsen voor de acute opvang en triage van mensen met ernstige luchtwegklachten. We scheiden de patiëntenstromen. Het laatste wat we namelijk willen, is dat patiënten of medewerkers met andere medische aandoeningen met corona geïnfecteerd raken.

De komende weken wordt het alle hens aan dek. Om in deze extreme omstandigheden iedereen de acute zorg te kunnen bieden die nodig is, hebben we tot 6 april alle verloven ingetrokken. Daarnaast hebben we nieuwe krachten nodig. Zo snel mogelijk. Niet alleen in ons ziekenhuis, maar ook in de verpleeghuizen van stichting Land van Horne. Daarom doe ik vanaf deze plek een indringende oproep aan álle medewerkers en oud-medewerkers in de zorg. Ben je gediplomeerd verpleegkundige, arts, verzorgende IG of helpende? Heb je ooit in de zorg gewerkt? Meld je aan via p&o-secretariaat@sjgweert.nl.

Het afgelopen weekend hebben onze mensen dag en nacht doorgewerkt. Om patiënten zo goed mogelijk te helpen. Om nieuwe apparatuur en beschermingsmiddelen te regelen. Om klaar te zijn voor de grote toestroom. Ik kan niet genoeg benadrukken hoeveel respect ik heb voor iedereen die nu in de zorg aan het werk is. En voor diegenen die besluiten om nu in te stappen in de rijdende trein. We hebben je ongelooflijk hard nodig.

Voor wie het nog niet wist: het is crisis. Er is geen enkele ruimte meer voor onverschilligheid. Ik vraag dan ook iedereen met klem om zich strikt aan de regels te houden. Blijf consequent je handen desinfecteren. Laat je niet verleiden om toch naar je werk te gaan. Houd afstand van elkaar, maar verlies elkaar niet uit het oog. De Coronacrisis legt niet alleen de kwetsbaarheid van onze samenleving bloot, ze biedt ook de unieke kans om te laten zien hoe sterk en weerbaar we zijn als we de krachten bundelen. Samen moeten we die kans pakken, samen kunnen we het Coronavirus een halt toeroepen. 

Inge de Wit

Bestuurder SJG Weert

Beste mensen,

We zijn in een film beland. Een slechte film die nog maar net is begonnen en waarvan het einde zich niet laat voorspellen. De coronacrisis noodzaakt ziekenhuizen om de zorg op te schalen naar een scenario dat vooraf geen mens voor mogelijk had gehouden. Kijkend naar de gebeurtenissen in Italië en de actuele ontwikkelingen in Brabant bereidt SJG Weert zich voor op misschien wel de zwaarste beproeving in haar 150-jarige geschiedenis. Met man en macht en de middelen die tot onze beschikking staan, proberen we de verdere verspreiding van corona zoveel mogelijk in te dammen en bieden we patiënten de acute zorg die ze nodig hebben. Van uur tot uur bekijken we wat de situatie is en welke aanvullende keuzes en maatregelen noodzakelijk zijn. Vanzelfsprekend houden we u voortdurend op de hoogte.

In tijden als deze krijgt de emotie makkelijk de overhand. Dat begrijp ik maar al te goed. Het is bizar en bijna surrealistisch wat er gebeurt. Om de uitdaging die op ons afkomt het hoofd te bieden, schalen we onze capaciteit de komende dagen verder op. U zult begrijpen dat de acute zorg op dit moment voorrang krijgt. Medische behandelingen en afspraken die kunnen wachten, stellen we tot nader order uit. Om nieuwe besmettingen bij patiënten en medewerkers te voorkomen, beperken we het fysieke contact op de poliklinieken tot het noodzakelijke.

Omdat de patiëntenstroom fors gaat toenemen, is ons er alles aan gelegen om het ziekenhuispersoneel inzetbaar te houden. Het is heel simpel: elke medewerker die kan zorgen, is er één. In de dagen die komen gaan, hebben we iedereen, maar dan ook iedereen keihard nodig.

Zoals gezegd: het zijn bizarre tijden. Ook ik word deze dagen heen en weer geslingerd tussen gevoel en verstand. Wat overheerst, is trots. Trots dat ik voor dit ziekenhuis mag werken en onderdeel mag zijn van het SJG-team. De kracht en energie die zich nu aan de Vogelsbleek samenbalt is ongekend. Al die medewerkers die in de frontlinie staan. Onze dokters, verpleegkundigen en ondersteunende krachten. Mensen met gezinnen, zoals u en ik, die hun eigen zorgen hebben, maar tegelijkertijd de noodzaak voelen en bereid zijn om te helpen en daarmee het belang van hun patiënten vooropstellen. Ik heb ongelooflijk veel bewondering en waardering voor hen. Er is nauwelijks ziekteverzuim, onze medewerkers staan er en stralen onverzettelijkheid uit. Een gevoel van: we gaan dit samen doen! Laten we die spirit proberen vast te houden!

Beste mensen,

Op weg naar het ziekenhuis hoorde ik vanochtend het liedje ’17 Miljoen Mensen’ op de radio. Een ode aan iedereen die in deze tijd van crisis extra hard moet werken. Het nummer ontroerde me. Enerzijds omdat ik het origineel uit de jaren negentig zo goed ken. 15 Miljoen Mensen van Fluitsma & Van Tijn symboliseert voor mij de verbondenheid tussen mensen. Een gevoel ook van dankbaarheid dat ik in Nederland woon en mag genieten van de dagelijkse dingen die op mijn pad komen. Vanuit die context was het vreemd, maar ook heel mooi om dit liedje nu terug te horen. In een andere versie met andere woorden, in een andere wereld. Bizar. Alles wat een paar weken nog zo vertrouwd was, is onzeker geworden en voelt niet meer als echt.

Medewerkers in ons ziekenhuis ervaren dat deze dagen als geen ander. Natuurlijk, het zijn professionals. Artsen en verpleegkundigen die hun medische vak verstaan. Maar op de eerste plaats zijn zij mens. Nu het werk zo hectisch en intens is geworden, worden ook onze hulpverleners in hun hart geraakt. Dat kan niet anders. Zij hebben voor de zorg gekozen omdat ze hun zieke medemens willen helpen. Niemand had ook maar in de verste verte kunnen bevroeden dat die zorg zo heftig zou worden.

Hoe graag ik het ook anders had gezien, het is crisis. Het Coronavirus treft de hele wereld en dus ook de regio Weert. We moeten ons wapenen en dat doen we. De voorbije weken hebben we alles uit de kast gehaald om ons voor te bereiden op de toestroom van zieke Coronapatiënten. Hoeveel het er precies zullen zijn, weet niemand, maar dat het heftig wordt, staat vast.  Om ziekenhuis is volledig omgebouwd, werkprocessen zijn opnieuw ingericht. De komende dagen en weken zal blijken of het genoeg is geweest.

Aan de inzet van ons personeel zal het in elk geval niet liggen. Het moreel is hoog, de energie giert door de gangen. Een gezondheidscrisis als deze haalt het beste naar boven bij medewerkers. Ik zie en merk het aan alles. Er heerst een enorme saamhorigheid. Makkelijk is hun missie allerminst. Vooraf maakt elke arts en verpleegkundige voor zichzelf een beeld van hoe het zal zijn. Het aantal patiënten. Het ziektebeeld. De druk waaronder je moet presteren. Inmiddels is de werkelijkheid ingetreden. Je ziet patiënten binnenkomen die heel erg ziek zijn.  Ouderen, maar soms ook van je eigen leeftijd. Dat is confronterend. Omdat SJG Weert een klein ziekenhuis is, is het zeker niet ondenkbaar dat er een bekende van je wordt binnengebracht. Dat maakt het emotioneel nog meer beladen en maakt mijn respect voor al die medewerkers alleen maar groter. Mensen die zelf ook een gezin hebben, zetten hun eigen zorgen aan de kant  om anderen te helpen. Daar mogen we heel diep voor buigen, zeker als je bedenkt wat er nog komen gaat.  We staan nog maar aan het begin.

Een groot deel van het personeel van de Spoedeisende Hulp, Intensive Care en verpleegafdelingen gaat deze week de klok rond werken. Een twaalfuurrooster is noodzakelijk om alle patiënten goed en veilig te kunnen helpen. Dat is pittig. Met het werkschema dat we hanteren, krijgen medewerkers na hun dienst voldoende tijd om te rusten. Heel belangrijk is dat. Net als de steun die op dit moment vanuit de hele regio als een warme deken over ons ziekenhuis valt. Gebaren van diepe betrokkenheid die medewerkers de energie geven te volharden in hun werk. Ik zou dan ook willen vragen: ga hier vooral mee door. Zolang als het nodig is.

Een groot en welgemeend compliment is ook op zijn plaats voor alle huisartsen in onze regio. Bij hen begint de eerste triage: aan de hand van het ziektebeeld en de klachten bekijken zij heel zorgvuldig waar de patiënt het beste af is: thuis of in SJG Weert. Door deze goede, medische selectie aan de voorkant krijgen we in ons ziekenhuis geen overload aan patiënten die geen of nog geen acute zorg nodig hebben. Zelf nemen we ook diverse maatregelen om de toestroom van coronapatiënten in goede banen te leiden. De capaciteit op de IC is opgeschaald en het aantal beademingsbedden is verdrievoudigd. Om ook de nieuwe patiënten weer een plek te kunnen geven, brengen we mensen als dat mogelijk is naar andere regio’s. Allemaal om ervoor te zorgen dat er in Weert voldoende IC-bedden beschikbaar blijven voor de patiënten die nog komen gaan.

Zoals ik al eerder aangaf, is in deze Coronacrisis geen dag hetzelfde. Om deze storm te doorstaan, moeten we massaal de krachten bundelen. Het liedje op de radio bracht vanochtend precies dát gevoel naar boven. Ik werd blij van de boodschap. 17 miljoen mensen moeten het nu samen gaan doen. Blijf waar mogelijk binnen als je per se de deur uit moet: houd afstand van elkaar. Laten we allemaal helden worden.